Na de tweede wereldoorlog trokken veel IJslanders vanaf het platteland naar de hoofdstad om daar een "modern" bestaan op te bouwen.

Dat ging wel gepaard met een enorme woningnood. De Amerikanen die IJsland bezet hielden tijdens de oorlog verdwenen rond 1950, maar lieten hun barakken achter die door de minder gelukkigen dankbaar werden hergebruikt als noodwoningen.

De kampbewoners werden niet als volwaardige burgers beschouwd door de rest van de stad. Hierdoor was overleven in de voormalige legerkampen geen pretje.

Pas na jaren waren er voldoende woningen om de drie legerkampen in de stad af te breken.